W wieku szkolnym dziecko bardzo szybko rozwija swoje kwalifikacji ruchowe, ale nie oznacza to, że każdy nowy wzorzec ruchu zostanie w tej samej chwili dobrze zapamiętany. Podczas zajęć związanych ze sztukami walki pojawia się wiele sytuacji, w których trzeba połączyć słuchanie instrukcji z obserwacją i wykonaniem konkretnego ruchu. Aikido dla dzieci używa ćwiczenia wymagające w głównej mierze zmiany kierunku, pracy nóg, utrzymywania stabilnej pozycji oraz odpowiedniego ustawienia względem partnera.

Na początku ważniejsze od płynności jest przeanalizowanie podstaw. Dziecko może zatrzymywać się w połowie ćwiczenia, mylić kolejność ruchów albo wykonywać je zbyt szybko. Takie trudności pozwalają określić, które elementy wymagają dodatkowego powtórzenia. W praktyce nauka przebiega etapami, a przeżycie do bardziej złożonych czynności ma sens dopiero wówczas, gdy podstawowe ruchy są dla uczestnika czytelne.

Specyfika treningu zmienia się również w zależności od wieku. Młodsze dzieci mają zazwyczaj krótszy czas skupienia, dlatego długie powtarzanie jednego schematu może prowadzić do spadku uwagi. Z kolei starsi uczestnicy mogą pracować nad dokładniejszym wykonaniem poszczególnych elementów i nie gorzej rozumieć współzależności między ruchem własnym a działaniem partnera. Sztuki walki dla dzieci nie powinny być więc traktowane jako jednolita forma zajęć dla wszystkich grup wiekowych. Przeciwnie można organizować ćwiczenia dla rozpoczynających przedszkolaków, a zupełnie inaczej dla dzieci, które mają już doświadczenie w aktywności fizycznej. Znaczenie moraz liczebność grupy. Przy większej liczbie osób prowadzącemu znacznie trudniej obserwować każdy ruch, a uczestnicy muszą we własnym zakresie pilnować swojej przestrzeni. W małej grupie łatwiej jednakże zauważyć drobne usterki i na bieżąco przemienić sposób wykonywania ćwiczenia.

Istotnym elementem aikido jest praca w parach, która wprowadza dodatkową zależność między uczestnikami. Nie wystarczy znać własną sekwencję ruchów. Trzeba jeszcze obserwować drugą osobę i dopasować tempo do jej działania. W przypadku dzieci bywa to wymagające, ponieważ naturalnym odruchem jest przyspieszanie lub wykonywanie ruchu z większą siłą, gdy pojawia się emocjonująca sytuacja. W trakcie edukacji potrzebne jest zatem stopniowe oswajanie z zasadą sprawdzeniu ruchu. Ćwiczenia mogą być upraszczane, wykonywane wolniej lub dzielone na krótsze fragmenty. Dopiero w przyszłości można łączyć je w pełniejsze sekwencje. Takie podejście umożliwia też wychwycić sytuacje, w których dziecko zna teorię, ale ma trudność z zastosowaniem jej w praktyce. Różnica między pokazaniem ruchu a samodzielnym wykonaniem na prawdę często staje się widoczna dopiero w trakcie ćwiczenia z partnerem.

Na treningach dzieci uczą się także funkcjonowania w określonych ramach. Początek ćwiczenia następuje po właściwym sygnale, pozycję trzeba zmienić we najlepszym momencie, a podczas pracy z innymi osobami trzeba zwracać uwagę na ich położenie. Te zasady mają znaczenie organizacyjne, ponieważ ograniczają chaos, który łatwo pojawia się w dziale dzieci wykonujących różne ruchy jednocześnie. W sytuacji aikido dochodzi do tego nauka określonych sposobów poruszania się i wykonywania padów, których opanowanie wymaga systematycznego powtarzania. Oczywiście nie każdy uczestnik robi postępy w takim samym tempie. Jedni szybko przyswajają schematy, inni potrzebują większej liczby prób, zwłaszcza gdy nowe ćwiczenie wymaga połączenia kilku czynności. Przy wyborze zajęć z zakresu egzemplarzy walki dla dzieci warto zatem uwzględniać nie tylko i wyłącznie samą dyscyplinę, lecz też wiek uczestników, poziom grupy, sposób prowadzenia ćwiczeń a także oczekiwania stawiane osobom rozpoczynającym naukę.

Więcej informacji na stronie: sztuki walki Gdańsk.