Zmiana codziennego funkcjonowania po chorobie, urazie lub dłuższym leczeniu na prawdę bardzo często wymaga dopasowania wielu sekcji życia. Oprócz działań związanych ze stanem zdrowia znaczenie może posiadać także powrót do aktywności społecznej, kontaktów z innymi osobami oraz samodzielności w wykonywaniu zwyczajnych czynności. Rehabilitacja społeczna obejmuje działania, które koncentrują się na ułatwianiu uczestnictwa w życiu rodzinnym, zawodowym i społecznym.

W praktyce nie ogranicza się wyłącznie do ćwiczeń czy terapii, ale tyczy się także edukacji radzenia sobie ze zmianami, które ukazują się po przebytych problemach zdrowotnych.

Proces powrotu do większej samodzielności może wyglądać różnie w zależności od wieku, sposobności organizmu oraz indywidualnej sytuacji danej osoby. W pewnych przypadkach największym wyzwaniem jest ponowne przyzwyczajenie się do normalnego rytmu, innym razem barierą mogą być ograniczenia ruchowe, zmęczenie lub trudności w kontaktach z otoczeniem. W takich okolicznościach istotne jest stopniowe dostosowywanie celów i uwzględnianie aktualnych możliwości. Zbyt szybkie zwiększanie zakresu aktywności może powodować przeładowanie, dlatego planowanie kolejnych etapów powinno uwzględniać realne potrzeby i ograniczenia.

W ramach różnych form wsparcia wykorzystywane są między innymi sanatoria i turnusy rehabilitacyjne, które łączą dany program usprawniania z w pewnych przypadkach przeznaczonym na odpoczynek i przeróbkę normalnego środowiska. Ich przebieg może obejmować zajęcia terapeutyczne, konsultacje a także aktywności dostosowane do stanu zdrowia uczestników. Wybór stosownej formy pobytu zależy między innymi od rodzaju schorzenia, zaleceń medycznych a także zakresu potrzebnej pomocy. Oczywiście nie każdy program będzie świetny dla każdej osoby, dlatego znaczenie ma wcześniejsze określenie celu i sposobów udziału w konkretnych zajęciach.

Szczególnego podejścia mogą wymagać osoby po intensywnym leczeniu chorób krwi i układu odpornościowego. Sanatoria dla pacjentów hematologicznych uwzględniają specyfikę tej grupy, ponieważ powrót do aktywności po terapii może przebiegać etapami i wymagać większej ostrożności przy kształtowaniu codziennych zajęć. W takich przypadkach zwraca się uwagę nie tylko i wyłącznie na sprawność fizyczną, niemniej jednak też na kondycję psychiczną, możliwość kontaktu z innymi osobami a także stopniowe odzyskiwanie pewności w samodzielnym funkcjonowaniu. Organizacja wsparcia po leczeniu jest procesem zależnym od wielu czynników, a jego przebieg może różnić się dosłownie u osób z podobnym rozpoznaniem.

Zobacz również: rehabilitacja społeczna.